ကြ်န္ေတာ္အနည္းငယ္ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ပုံျပင္တစ္ခုႏွင့္စေျပာရမွာေပါ့။ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိရင္ တစ္ခါတစ္ေလေဘာ့လုံးျပင္ပလူေတြက ေဘာ့လုံးသမားႏွင့္မန္ေနဂ်ာမ်ားကုိ ဘုရားေတြကဲ့သုိ႔ရႈျမင္ၾကမွာကုိကြ်န္ေတာ္စုိးရိမ္မိတယ္။ခရစ္ယာန္တစ္ဦးအေနနဲ႔ဘုရားတစ္ဆူကုိယုံၾကည္သလုိ၊ ထုိဘုရားဟာေဘာ့လုံးႏွင့္လုံးဝမသက္ဆုိင္ဘူးဆုိတာကြ်န္ေတာ္အာမခံရဲပါတယ္။တကယ့္အမွန္တရားကလူတုိင္း က်ရႈံးၾကတယ္။ထုိအရာကဓမၼတာတရားပါ။ကြ်န္ေတာ္ဟာငယ္ရြယ္တဲ့မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးျဖစ္စဥ္က အရမ္းကုိက်ရႈံးခဲ့တဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။
ထုိအထဲေတြထဲကပုံျပင္တစ္ခုကုိေျပာရမယ္ဆုိလွ်င္ –
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကုိျပန္သြားရမွာပါ။ထုိအခ်ိန္မွာကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ေဒါ့မြန္အသင္းက ဘုိင္ယန္ႏွင့္ကစားရမယ့္အခ်ိန္ေပါ့။ျပည္တြင္းလိဒ္မွာအရမ္းကုိအေရးႀကီးတဲ့ပြဲတစ္ခုေပါ့။ေဒါ့မြန္အသင္းအေနနဲ႔ ျမဴးနစ္မွာဘုိင္ယန္ကုိအႏုိင္မရခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ကုိၾကာျမင့္ခဲ့ပါၿပီ။ထုိဘုိင္ယန္ႏွင့္ပြဲအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဇာတ္ကားေတြအမ်ားႀကီးၾကည့္ၿပီး ခြန္အားေတြအမ်ားႀကီးယူခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအတြက္ေကာင္ေလးေတြကုိခြန္အားေပးဖုိ႔လုိအပ္လာလွ်င္ Rocky Balboa အေၾကာင္းကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲအၿမဲေရာက္လာေလ့ရွိတယ္။ကြ်န္ေတာ့္အထင္ေတာ့ ကမာၻေပၚရွိအစုိးရေက်ာင္းတုိင္းမွာ Rocky ၁၊၂၊၃ ႏွင့္ ၄ ဆုိသည့္ဇာတ္ကားမ်ားကုိျပေပးသင့္တယ္လုိ႔ယုံၾကည္တယ္။အကၡရာမ်ားသင္ေပးသလုိျဖစ္သင့္တယ္။Rocky ဇာတ္ကားေတြၾကည့္ၿပီးလွ်င္ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ေတာင္ထိပ္ကုိထတက္ခ်င္စိတ္ေပၚမလာဘူးဆုိလွ်င္ ခင္ဗ်ားမွာလုိအပ္ခ်က္တစ္ခုခု ရွိေနတာျဖစ္မွာပါ။
ဒီလုိနဲ႔ဘုိင္ယန္ႏွင့္မကစားမီတစ္ညလိုမွာ ေကာင္ေလးေတြကုိစကားေျပာဖုိ႔ဝို္င္းေခၚလုိက္တယ္။ေကာင္ေလးေတြေနရာယူထုိင္ၾကပါတယ္။ မီးေတြအားလုံးပိတ္ၿပီးေနာက္ ေကာင္းေလးေတြကုိလက္ရွိအေျခေနမွန္ကုိေျပာျပလုိက္တယ္။”ေဒါ့မြန္အသင္း ဘုိင္ယန္ကုိျမဴးနစ္မွာေနာက္ဆုံးအႏုိင္ယူခဲ့စဥ္က မင္းတုိ႔ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကေလးပခက္ထဲမွာပဲရွိေနၾကအုံးမွာပါ။”
ထုိ႔ေနာက္ကြ်န္ေတာ္ဟာ Rocky IV ကုိ TV မွာစတင္ျပသလုိက္ပါတယ္။Ivan Drago ႏွင့္အခန္းေပါ့။ ကြ်နေတာ့္အထင္ေတာ့အရမ္းေကာင္းမြန္တဲ့အခန္းဆုိရမွာေပါ့။
Ivan Drago ဟာေျပးစက္ေပၚမွာအေျပးေလ့က်င့္ေနၿပီး သူ႔ရဲ႕ပညာရွင္မ်ားကသူ႔ရဲ႕အေျခေနကုိ ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္မ်ားကေန အေသအခ်ာကုိစစ္ေဆးေလ့လာေနၾကတယ္။ “ဒါကုိမွတ္မိၾကမွာေပါ့ လုိ႔ေကာင္းေလးေတြကုိကြ်န္ေတာ္ေမးလုိက္ပါတယ္။ဘုိင္ယန္ျမဴးနစ္အသင္းဟာ Ivan Drago ေပါ့။အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆုံး။အေကာင္းဆုံးေသာနည္းပညာမ်ား၊အေကာင္းဆုံးေသာ ေလ့က်င့္ေရးကိရိယာမ်ားႏွင့္ ရပ္တန္႔မရေအာင္ေကာင္းမြန္ေနပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ေရာ့ကီတစ္ေယာက္ေတာ့ Siberia ကသစ္အိမ္ေဟာင္းေလးတစ္ခုမွာ သစ္ပင္မ်ားခုတ္လွဲရင္း၊သစ္တုံးမ်ားထမ္းရင္းႏွင္းေတြၾကားေျပးလႊားကာ တစ္ေယာက္တည္း ေလ့က်င့္ေနရွာပါတယ္။
ထုိ႔ေနာက္ေကာင္းေလးေတြကုိကြ်န္ေတာ္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “ေတြ႔ၾကတယ္မုိ႔လာ။ေရာ့ကီဟာငါတုိ႔ပါပဲ။ငါတုိ႔ဟာ ဘုိင္ယန္ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ပုိေသးငယ္ၾကတယ္၊ဒါေပမယ့္ငါတုိ႔မွာ ရွိသမွ်အကုန္ေပးစြမ္းႏုိ္င္စြမ္းရွိတယ္။ငါတုိ႔မွာ ခ်န္ပီယံျဖစ္လုိတဲ့ျပင္းျပမႈရွိသလုိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာကုိလည္း လုပ္ယူႏုိင္စြမ္းရွိၾကတယ္။”
ဒီလုိစကားေတြေျပာရင္းေျပာရင္းႏွင့္ ၾကာလာေတာ့ေကာင္ေလးေတြဘယ္လုိတုန္႔ျပန္သလဲၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက သူတုိ႔ေတြအားလုံးထုိင္ေနရာမွထၿပီး Siberia မွာရွိတဲ့ေတာင္ေပၚေတြေပၚ စိတ္ဓာတ္ႏုိးၾကြစြာ ခ်က္ခ်င္းေျပးတက္ၾကလိမ့္မယ္ေပါ့။
ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူတုိ႔ေတြအားလုံးဟာ ထုိင္ေနလ်က္ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မ်က္လုံးအေသမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။
ဘာဆုိဘာတုန္႔ျပန္မႈမွကုိမရွိဘူး။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာသလုိဆုိလွ်င္ Crickets ေပါ့။
သူတုိ႔ေတြကြ်န္ေတာ့္ကုိၾကည့္ေနတဲ့အၾကည့္မ်ဳိးက “ဒီလူတစ္ေယာက္တည္း ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ဘာေတြေျပာေနလည္းမသိဘူး” ေပါ့။
ေနာက္ဆုံးအၾကံကုန္ေကာင္ေလးေတြကုိ Rocky Balboa သိတဲ့သူလက္ေထာင္လုိ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။
အားလုံးက “Sorry, boss” လုိ႔တုန္႔ျပန္လုိက္ၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့သမွ်အားလုံး အခ်ည္းႏွီးသာ။ေနာက္ေန႔ကစားမည့္ပြဲက ရာသီတစ္ခုလုံးမွာအေရးႀကီးဆုံးေသာပြဲ။တစ္ခ်ဳိ႕ကစားသမားေတြအတြက္ သူတုိ႔အသက္တာမွာအေရးႀကီးဆုံးပြဲလည္းျဖစ္ႏုိ္င္တယ္။ဒါေပမယ့္သူတုိ႔ရဲ႕မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ဆုိဗီယက္နည္းပညာႏွင့္ Siberia အေၾကာင္းေျပာေနရွာတယ္ေပါ့။ခင္ဗ်ားတုိ႔ယုံၾကမလာေပါ့။
ေတြ႕တဲ့အတုိင္းပဲ။ဒါဟာတကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ။တကယ့္ဘဝမွာျဖစ္ပ်က္တဲ့အရာေပါ့။လူသားျဖစ္သည့္အေနနဲ႔ တစ္ခါတစ္ရံကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရွက္ရေစၾကတယ္။ဒီလုိပါပဲ။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေဘာ့လုံးသမုိင္းမွာအေရးႀကီးဆုံးေသာ မိန္႔ခြန္းေျပာေနတယ္ထင္ေနခုိက္မွာ ဘာမဟုတ္တဲ့အရာကုိေျပာလုိ႔မသိမွန္းေျပာေနမိၾကတယ္။ဒါေမယ့္ ေနာက္ေန႔မနက္မုိးလင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ ဆက္ၿပီးခ်ီတက္ၾကပါတယ္။
ပုံျပင္ရဲ႕အထူးဆန္းဆုံးျဖစ္ရပ္ကေတာ့ ထုိဘုိင္ယန္ႏွင့္ပြဲကုိ အႏုိင္ရလားရႈံးလားေသခ်ာမသိေတာ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္က ဘုိင္ယန္ကုိ ၃-၁ အႏုိင္ရတဲ့ပြဲမတုိင္မီ ကြ်န္ေတာ္ေရာ့ကီအေၾကာင္းမိန္႔ခြန္းေျပာခဲ့တယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါဟာလူေတြလုံးဝေသခ်ာနားမလည္ႏုိင္တဲ့ ေဘာ့လုံးေလာကရဲ႕ျဖစ္ရပ္ပါ။
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အသင္းရဲ႕ရလဒ္ကုိေမ့တတ္ၾကၿပီး မွတ္မိလွ်င္ေတာင္ေရာေနတတ္ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ထုိအခ်ိန္ကေကာင္ေလးေတြ၊ထုိအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္ဘဝႏွင့္ ထုိပုံျပင္ေလးေတြကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လုံးဝေမ့ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
မေန႔ညက FIFA ရဲ႕တစ္ႏွစ္တာအေကာင္းဆုံးနည္းျပဆုရခဲ့လုိ အရမ္းကုိဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ဒါေပမယ့္စင္ေပၚမွာတစ္ေယာက္တည္း ဆုဖလားကုိင္ရပ္ရတာကုိေတာ့ လုံးဝသေဘာမက်ပါဘူး။ဒီေဘာ့လုံးေလာကမွာကြ်န္ေတာ္ရရွိခဲ့သမွ်ေအာင္ျမင္မႈေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးနားကေန ဝို္င္းဝန္းကူညီပံ့ပုိးေပးတဲ့လူေတြေၾကာင့္သာျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကစားသမားေတြသာမဟုတ္ပဲ၊ကြ်န္ေတာ့္မိသားစု၊ကြ်န္ေတာ့္သားမ်ားႏွင့္ ဒီခရီးစဥ္ကုိ သာမန္လူတစ္ဦးအျဖစ္စတင္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ေဘးနားအတူရွိေနေပးၾကတဲ့လူေတြေၾကာင့္ပါ။
ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ အသက္ ၂၀ အရြယ္တုန္းက အနာဂတ္မွလူတစ္ဦးေယာက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတြင္ျဖစ္လည္မည့္အရာမ်ားကုိ ႀကိဳတင္ေျပာဆုိခဲ့မည္ဆုိလွ်င္ လုံးဝယုံၾကည္ခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး။ Michael J. Fox ကုိယ္တုိင္ေရာက္လာၿပီး ေျပာလွ်င္ေတာင္ကြ်န္ေတာ္လုံးဝယုံၾကည္မွာမဟုတ္သလုိ မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူးဟုပင္ ျငင္းခဲ့မိမွာပါ။
အသက္ ၂၀ အရြယ္မွာပဲကြ်န္ေတာ့္ဘဝကုိ လုံးဝေျပာင္းလဲေစတဲ့အရာႏွင့္ၾကဳံေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ႔သတ္မွတ္ေနဆဲမွာ ဖခင္ဘဝကုိပုိင္ဆုိင္ခဲ့ပါတယ္။အရုိးသားဆုံးဝန္ခံရလွ်င္ ဖခင္ျဖစ္ဖုိ႔ အေကာင္းဆုံးအခိုိက္အတန္႔မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ေန႔ခင္းဘက္တကၠသုိလ္တက္ရင္း အေပ်ာ္တန္းေဘာ့လုံးကစားျဖစ္ပါတယ္။ေက်ာင္းစရိတ္ရဖုိ႔ ဇာတ္ကားေတြထားတဲ့ဂုိေဒါင္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ယခုေခတ္ကေလးေတြသိေအာင္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ DVD အခ်ပ္ျပားေတြကုိေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ထုိေခတ္ထုိအခါကအေခြေတြပါ။ကုန္ကားေတြဟာ ဇာတ္ကားေတြသယ္ေဆာင္ဖုိ႔မနက္ ၆ နာရီေရာက္လာၾကပါတယ္။ကုန္ကားေတြေပၚအဲဒီတိတ္ေခြၾကီးေတြအထုတ္လုိက္ကုိ တင္ေဆာင္ၾကရပါတယ္။ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြေတာ့မဟုတ္ၾကဘူးေပါ့။အေခြအမ်ားႀကီးမရွိတဲ့ဇာတ္ကားေတြသာ ျပၾကပါေစလုိ႔အၿမဲဆုိေတာင္းရတာေပါ့။Ben-Hur လုိဇာတ္ကားရွည္ေတြျပသတဲ့ေန႔ေတြကေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ပင္ပန္းရတဲ့တစ္ေန႔တာေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္တစ္ေန႔ကုိ ၅ နာရီသာအိပ္ရပါတယ္။မနက္ေစာေစာအလုပ္သြားၿပီး ေန႔ခင္းဘက္ကုိေက်ာင္းတက္ရပါတယ္။ညဘက္ေတြမွာေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းပါတယ္။ဒီလုိနဲ႔အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သားေလးကုိအခ်ိန္ေပးႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါတယ္။အလြန္႔ကုိခက္ခဲတဲ့အခ်ိန္ေတြပါ ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝရဲ႕အေၾကာင္းကုိ သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
အသက္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ တည္ၿငိမ္တဲ့သူျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ညဘက္အရက္ဆုိင္သြားဖုိ႔ဖိတ္ေခၚခံရတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးဆုိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ထဲရွိအရုိးေတြအားလုံးက ေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္ေနေအာင္ကုိ လုိက္သြားခ်င္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္လုိက္သြားလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ကြ်န္ေတာ္က ကုိယ့္အတြက္ပဲအသက္ရွင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ကေလးေတြက ကုိယ္ပင္ပန္းေနတာေတြ ကုိယ္အိပ္ေရးမဝတာေတြကုိ နားလည္မေပးႏုိင္ေသးဘူး။
ကုိယ္လူ႔ေလာကထဲကုိေခၚယူလာတဲ ကေလးငယ္တစ္ဦးရဲ႕အနာဂတ္ကုိ ေတြးပူရတာတကယ့္အပူတစ္ခုျဖစ္သလုိ တကယ့္ခက္ခဲမႈလုိ႔လည္းေျပာလုိ႔ရတယ္။ေဘာ့လုံးကြင္းထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္တဲ့အရာေတြက တကယ့္ဘဝႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ဘာမွမေျပာဘူး။
လူေတြကကြ်န္ေတာ္ဘာေၾကာင့္အၿမဲျပဳံးေနႏုိင္သလဲေမးၾကတယ္။ကုိယ့္အသင္းပြဲတစ္ပြဲရႈံးရင္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ျပဳံးေနႏုိင္ေသးတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ့္သားေလးေမြးလာတဲ့ခ်ိန္မွာ ေဘာ့လုံးဟာေသေရးရွင္ေရးမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ နားလည္ခဲ့တယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကလူ႔အသက္ကုိ ကယ္တင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ဒါေၾကာင့္ေဘာ့လုံးမွာ မုန္းတီးျခင္းႏွင့္အရႈပ္အေထြးေတြမရွိသင့္ဘူး။ေဘာ့လုံးဆုိတာ ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့အရာႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိယူေဆာင္လာေပးႏုိင္တဲ့အရာျဖစ္သင့္ပါတယ္။အထူးသျဖင့္ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ေပါ့။
ဒီလုံးဝန္းတဲ့ေဘာ့လုံးဆုိတဲ့အရာေလးက လူတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ဘဝမွာဘယ္ေလာက္ထိသက္ေရာက္မႈရွိႏုိင္သလဲဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။Mo Salah, Sadio Mané, Roberto Firmino တုိ႔ရဲ႕ေဘာ့လုံခရီးစဥ္ႏွင့္ တစ္ျခားေကာင္ေလးေတြရဲ႕ခရီးစဥ္ေတြဟာသိပ္ကုိအတုယူစရာေကာင္းပါတယ္။ ဂ်ာမနီမွာ ကြ်န္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ခက္ခဲမႈေတြက သူတု႔ိျဖတ္သန္းခဲ့ခက္ခဲမႈႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ဘဝမွာ ေရွ႕ဆက္မတုိးေတာ့ဘဲအရႈံးေပးႏုိင္တဲ့အခုိက္တန္႔မ်ားစြာရွိခဲ့ေပမယ့္ အရႈံးေပးဖုိ႔ျငင္းဆန္ရင္း လုံးဝမရပ္တန္႔ခဲ့ၾကပါဘူး။
သူတုိ႔ေတြဟာဘုရားေတြမဟုတ္ေပမယ့္ အိမ္မက္ေတြကုိအရႈံးမေပးသူေတြသာျဖစ္ၾကတယ္။
ေဘာ့လုံးရဲ႕ ၉၈% ေလာက္က က်ရႈံးမႈေတြကုိရင္ဆုိင္ရင္းေနာက္တစ္ေန႔မွာအၿပံဳးမပ်က္ဆက္ေနႏုိင္ဖုိ႔ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ဟာအဟုိးအစကတည္းက အမွားေတြကေနသင္ယူေနတဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆုံးအမွားကုိလည္းေမ့ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာကြ်န္ေတာ္ ၁၀ ႏွစ္ကစားခဲ့တဲ့မိန္႔ဇ္အသင္းမွာ ကစားသမားဘဝကေန နည္းျပျဖစ္လာပါ။ထုိခ်ိန္မွာအသင္းမွာရွိတဲ့ ကစားသမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ဒီလုိနဲ႔ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာသူတုိ႔ရဲ႕ေဘာ့စ္ျဖစ္လာပါတယ္။ သူတုိ႔ကကြ်န္ေတာ့္ကုိ Kloppo လုိ႔ေခၚေနၾကဆဲေပါ့။
ကြ်န္ေတာ့္အသင္းရဲ႕ပထမဆုံးလူစာရင္းကုိေၾကညာတဲ့အခါ ကစားသမားေတြကုိတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မ်က္ႏွင္ခ်င္းဆုိင္သြားေျပာဖုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။
ဒါဟာအလြန္ကုိဆုိးရြားတဲ့အစီစဥ္တစ္ခုပါ။ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိရင္အသင္းရဲ႕တည္းခုိခန္းက ႏွစ္ေယာက္ခန္းျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။
ခင္ဗ်ားတုို႔ေတြးႏုိင္မွာပါ။ႏွစ္ေယာက္ခန္းထဲမွ ကစားသမားတစ္ေယာက္ကုိ မင္းမနက္ျဖန္ကစားရမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိၾကေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး မင္းမနက္ျဖန္ပြဲထြက္လူစရင္းမွာမပါဘူး လုိ႔လွည့္ေျပာရပါတယ္။
ဒီလုိေျပာလုိ႔အၿပီးမွာ အေရြးမခံရတဲ့ကစားသမားစီကေန “ဘာေၾကာင့္လည္း ကေလာ့ပ္” ဆုိတဲ့ေမးခြန္းၾကားရခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အစီစဥ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိတုံးသလဲဆုိတာကုိနားလည္လာတယ္။
ဒီဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတဲ့ေမးခြန္းၾကားတုိင္းကြ်န္ေတာ့္မွာအေျဖမရွိခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္ ကစားသမား ၁၁ ေယာက္ပဲေရြးခြင့္ရွိတာကုိး။
ဒီလုိလူေရြးမႈကုိ ၈ ႀကိမ္လုပ္ခဲ့တယ္။တစ္ေယာက္ေရြးၿပီးေနာက္တစ္ေယာက္မေရြးတုိင္း “ဘာေၾကာင့္လဲ” ဆုိတာကုိအၿမဲၾကားရတယ္။
ဒါဟာနည္းျပဘဝကြ်န္ေတာ့္အမွားမ်ားစြာထဲက တစ္ခုေပါ့။ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ။မွားခဲ့တဲ့အမွားကုိထားခဲ့ၿပီး ထုိအမွားေတြကေနသင္ခန္းယူရုံေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကုိမယုံဘူးဆုိရင္ ဒါကုိစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ကြ်န္ေတာ္နည္းျပဘဝမွာရရွိခဲ့တဲ့ အႀကီးမားဆုံးေအာင္ျမင္မႈေတာင္ ဒုကၡဆုိးႏြံထဲကေနေမြးဖြားလာခဲ့တာပါ။
ၿပီးခဲ့တဲ့ရာသီက ဘာစီလုိနာကုိ ၃-၀ ရႈံးနိမ့္ခဲ့တာအဆုိးရြားဆုံးေသာရလဒ္တစ္ခုပါ။ဒုတိယအေက်ာ့ကုိ ျပင္ဆင္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္းေလးေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္တည့္ပဲေျပာခဲ့တယ္။ေရာ့ကီေတြဘာေတြ မေျပာေတာ့သလုိ နည္းစနစ္အေၾကာင္းပဲေျပာခဲ့တယ္။ၿပီးေတာ့အမွန္တရားတစ္ခုကုိလည္းေျပာခဲ့တယ္။ “ကမာၻေပၚကတုိက္စစ္အေကာင္းဆုံးကစားသမားေတြထဲ ႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့သူမပါပဲဒီပြဲကုိကစားရမယ္။ျပင္ပေလာက မွာေတာ့ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ဒီပြဲကုိႏုိင္ဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ေျပာၾကတယ္။ရုိးရုိးသားသားဝန္ခံရလွ်င္ မျဖစ္ဘူးဆုိတာဟုတ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ႔ျဖစ္ေနလုိ႔ ငါတုိ႔မွာအခြင့္အေရးရွိတယ္။”
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့အရာကုိ အမွန္တကယ္ယုံၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ကြ်ေတာ့္ကစားသမားေတြနည္းစနစ္ပုိင္းအရ ေကာင္းမြန္ေနလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။သူတုိ႔ေတြလူသားျဖစ္သည့္အေနနဲ႔ဘဝမွာသူတုိ႔ျဖတ္သန္းလာတဲ့ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေျပာခဲ့တဲ့အရာကေတာ့ “ငါတုိ႔က်ရႈံးခဲ့မယ္ဆုိလွ်င္ေတာင္ အေကာင္းဆုံးေသာနည္းလမ္းႏွင့္သာ ရႈံးနိမ့္ၾကမယ္ေပါ့။”
ဟုတ္ပါတယ္။စကားအျဖစ္ေျပာရတာလြယ္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္ဟာကြင္းစည္းအျပင္ကေန ေအာ္ေငါက္ေနတဲ့သူ တစ္ဦးသာျဖစ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္တကယ္ကြင္းထဲဝင္ရတဲ့ကစသမားေတြရယ္၊အန္ဖီးလ္ထဲက လူေပါင္း ၅ သိန္း ၄ ေသာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူးဆုိတဲ့အရာတစ္ခုကုိျဖစ္ေအာင္လုပ္ယူခဲ့ၾကတယ္။
ေဘာ့လုံးရဲ႕အလွအပတစ္ခုဟာ ဘယ္အရာမွတစ္ကုိယ္တည္းလုပ္ယူလုိ႔မရျခင္းပါ။
ကံမေကာင္းစြာပဲ ခ်န္ပံလိဒ္ၿပိဳင္ပြဲသမုိင္းရဲ႕ အေကာင္းမြန္ဆုံးအခုိက္အတန္႔ကုိ ကြ်န္ေတာ္မျမင္ေတြ႔ခဲ့ရဘူး။ဒါဟာေဘာ့လုံးနည္းျပတစ္ဦးရဲ႕ဘဝကုိ တုိင္းတာဖုိ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့အရာတစ္ခုလည္းျဖစ္မွာပါ။မေသခ်ာပါဘူး ဒါေပမယ့္အာႏုိးလ္ရဲ႕ ပါးနပ္မႈအခိုက္တန္႔ကုိ ကြ်န္ေတာ္လုံးဝလက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။
ေဘာ့လုံးစည္းေက်ာ္သြားလုိ႔ ေထာင့္ကန္ေဘာရတာကုိေတြ႔လုိက္တယ္။
ထရန္႔ေထာင့္ကန္ေဘာကန္တင္ဖုိ႔သြားေနရင္း ရွာကီရီလုိက္လာတာကုိေတြ႔လုိက္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာေနာက္ျပန္လွည့္ရင္း လူစားလဲမႈလုပ္ဖုိ႔စတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ့္လက္ေထာက္စီကုိစကားေျပာေနတာေပါ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔သိပါ့မလားမသိဘူး။ဒီအျဖစ္ပ်က္ကုိစဥ္းစားတုိင္း ကြ်န္ေတာ္ၾကက္သီးေမႊးထပါတယ္။ ပရိသတ္ေအာင္ပြဲခံတဲ့အသံပဲၾကားလုိက္ရတယ္။
ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီးကြင္းထဲကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဘာ့လုံးဂုိးထဲဝင္သြားတာပဲေတြ႔လုိက္တယ္။
အရံုခုန္ဘက္ျပန္လွည့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္ ဘဲန္ဝုတ္ဘန္းမွ ကြ်န္ေတာ့္ကုိဘာျဖစ္တာလဲလွမ္းေမးလုိက္ေတာ့ ဘာျဖစ္မွန္းမသိလုိက္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။
အန္ဖီးလ္တစ္ခုလုံးထခုန္သြားတယ္။တကယ့္အခုိက္အတန္႔ပါပဲ။ကြ်န္ေတာ့္လက္ေထာက္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိစကားလာေျပာေပမယ့္သိပ္မၾကားရဘူး။သူကေမးတယ္ ဒါဆုိလူစားလဲမႈကလုပ္အုံးမွာလားတဲ့။
Ha ha ha….. သူအဲလုိလာေမးတာကုိကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွေမ့လုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။
ခင္ဗ်ားတုိ႔စဥ္းစားလို႔ရမလားမသိဘူး။နည္းျပသက္တမ္း ၁၈ ႏွစ္၊ေဘာ့လုံးပြဲကုိနာရီသန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကည့္၊ ဒါေပမယ့္ကြင္းထဲမွာျဖစ္ပ်က္တဲ့အပါးနပ္ဆုံးအခုိက္အတန္႔ကုိ ကြ်န္ေတာ္မေတြ႔လုိက္ရဘူး။အဲဒီညကေန ယခုအခ်ိန္ထိ အုိရီဂီရဲ႕ဂုိးကုိ အႀကိမ္ေပါင္း ၅ သိန္းခန္႔ေတာ့ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေဘာ့လုံးဂုိးထဲဝင္သြားတာကုိပဲေတြ႔လုိက္ရတယ္။
ပြဲၿပီးလုိ႔ကြ်န္ေတာ့္နားေနခန္းျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ဘီယာတစ္စက္ေတာင္မေသာက္ခဲ့ဘူး။လုိလည္းမလုိဘူးေလး။ေရဘူးေလးနဲ႔ ျပံဳးလ်က္ ၿငိမ္သက္စြာထုိင္ေနခဲ့တယ္။အဲဒီခ်ိန္ကခံစားခ်က္ေတြကုိစကားလုံးေတြႏွင့္ ေဖာ္ျပလုိ႔မရဘူး။ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးအိမ္မွာ စုေနၾကၿပီးလူတုိင္းေအာင္ပြဲခံေနၾကတယ္။ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အရမ္းပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္လုိ႔သူတုိ႔ႏွင့္ အတူမေနေတာ့အိပ္ယာဝင္ခဲ့တယ္။ကြ်န္ေတာ့စိတ္ႏွင့္ကုိယ္မွာအင္အားေတြကုန္ခန္းေနပါၿပီ။
ကြ်န္ေတာ့္ဘဝရဲ႕အေကာင္းဆုံးေသာအိပ္စက္ျခင္းတစ္ညတာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အေကာင္းဆုံးအခုိက္အတန္႔က မနက္အိပ္ယာႏုိးလာတဲ့အခ်ိန္ မေန႔ညဟာတကယ္ျ့ဖစ္ရပ္ျဖစ္သလုိ အမွန္တကယ္လည္းျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာသိရျခင္းပါပဲ။
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေဘာ့လုံးဟာ ရုပ္ရွင္ေတြထြက္ပုိၿပီးခြန္အားရေစတဲ့အရာပါ။မနက္ႏုိးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေမွာ္ဝင္အခိုက္အတန္႔က တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလုိ Drago ကုိလည္းအမွန္တကယ္အႏုိင္ယူခဲ့တယ္။အရာအားလုံးတကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္။
ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကုိ ၿပီးခဲ့တဲ့ဇြန္လမွခ်န္ပီယံလိဒ္ဖလားကုိ ၿမိဳ႕ထဲသယ္ေဆာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ကစ အၿမဲလုိေတြးမိပါတယ္။ထုိအခ်ိ္န္ကစိတ္ခံစားမႈကုိလည္း စကားလုံးေတြနွင့္ေဖာ္ျပလုိ႔မရပါဘူး။ဘတ္စ္ကားစီးရင္း ၿမိဳ႕ပတ္ေအာင္ပြဲခံေနစဥ္ ၿပီးေတာ့မယ္ လူေတြလည္းကုန္ေတာ့မယ္ယူေပမယ့္ လမ္းေကြ႔တုိင္းလူေတြထပ္ထပ္တုိးလာၿပီး ဆက္လက္ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔မဟုတ္ဘူးထင္ရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။အဲဒီအခ်ိန္ကစိတ္ခံစားမႈေတြ၊စိတ္လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ အခ်စ္ေတြကိုစုပုံၿပီး ျဖန္႔ေပးလုိက္ရင္ကမာၻႀကီးဟာပုိမုိေကာင္းမြန္လာမွာေတာ့အမွန္ပါပဲ။
ဘာသာျပန္ – Albert Sihsing
မူရင္းဖတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ – Maybe I Am Dreaming
Albert Sihsing 